Wat kost een gram goud, zo uit de grond, echt?
Agnico Eagle heeft recordresultaten over het afgelopen kwartaal gepubliceerd. Achter de winst schuilt een vraag die we ons zelden stellen als we een baar in de hand houden: wat kost elke gram die uit de diepte komt, echt?
Eén wand, één kwartaal
In Abitibi, Québec, heeft een van de grootste goudcomplexen van Noord-Amerika een onrustige zomer gekend. Op 1 juli 2026 kwam een deel van de noordwand van de Barnat-groeve, in het hart van het Canadian Malartic-complex, in beweging. Niemand raakte gewond en er werd geen materieel beschadigd. Maar de ontginning werd stilgelegd.
Het incident is geen catastrofe, en het bedrijf zegt dat zelf ook: de zone was al eerder aangemerkt als geotechnisch zwakker en stond onder versterkt toezicht. Tijdens de evaluatie bleef de verwerkingsfabriek draaien dankzij de voorraden reeds ontgonnen erts.
De eigenaar van de mijn, Agnico Eagle, is de grootste goudproducent van Canada. Op woensdag 28 oktober presenteerde het de resultaten van het derde kwartaal: een nettowinst van 1,35 miljard dollar, 28 % hoger dan een jaar eerder, en een aangepaste winst per aandeel van 2,62 $, boven de verwachte 2,56 $.
Van 1 juli tot 28 oktober
Gesteentebeweging in de noordwand van Barnat. Ontginning stilgelegd, geen gewonden.
De fabriek draait op de voorraden. De productie van de groep daalt met 6,1 % tot 814.012 ons.
Na herstelwerken (veiligheidsberm, nieuwe oprit) hervat de ontginning in Barnat.
Resultaten gepubliceerd: recordwinst, hogere kosten, vooruitzichten gehandhaafd.
Geplande uitputtingsdatum van de Barnat-groeve, vóór dit incident.
Toch kan het bedrijf in het tweede halfjaar van 2026 tussen de 60.000 en 80.000 ons verliezen, zo’n 1,9 tot 2,5 ton goud. Voor 2027 en 2028 loopt het risico op tot 150.000 ons per jaar, bijna 4,7 ton per jaar, afhankelijk van de conclusies van de evaluatie.
In het derde kwartaal bedroeg de productie 814.012 ons. Dat is 25,3 ton goud in drie maanden: het tempo van een reus.
Ter plaatse, in beeld
Wat een gram kost
In het vak spreekt men van de all-in sustaining cost, de volledige exploitatiekost. Die telt de exploitatiekosten en de investeringen op die nodig zijn om de mijn te laten produceren. Bij Agnico Eagle bedroeg die 1.648 $ per ons in het derde kwartaal, tegenover 1.331 $ een jaar eerder. Omgerekend per gram: ongeveer 53 $, tegenover 43 $.
De redenen zijn heel concreet. In Nunavut, in het Canadese noordpoolgebied, liep de dieselrekening met ongeveer 45 % over budget, zelfs na hedging. Diesel weegt nu zo’n 11 % van de exploitatiekosten van de groep. Verbruiksgoederen en benodigdheden, goed voor bijna 30 %, kennen een inflatie van zo’n 6 %.
Het kwartaalcijfer ligt zo’n 100 $ boven de bovenkant van de bandbreedte die voor het hele jaar was afgekondigd, 1.400 tot 1.550 $ per ons. De groep handhaaft zijn jaarverwachting, met de kanttekening dat de kosten aan de bovenkant en de productie aan de onderkant van de bandbreedte zullen uitkomen.
“Een solide operationele performantie heeft bijgedragen aan een sterke kasstroom.”
Ammar Al-Joundi, CEO van Agnico Eagle, persbericht van 28 oktober 2026 (vrije vertaling)
De echte ster van de balans
Waarom zulke flatteuze resultaten ondanks dit alles? Omdat de verkoopprijs sneller steeg dan de kosten. Agnico Eagle verkocht zijn goud dit kwartaal voor gemiddeld 4.264 $ per ons, 22,7 % meer dan in het derde kwartaal van 2025. Voor elke verkochte ons blijft er ongeveer 2.616 $ over zodra alle exploitatiekosten zijn gedekt, zo’n 84 $ per gram. De volledige kost bedraagt nu nog maar zo’n 39 % van de gerealiseerde prijs.
De groep boekte een operationele kasstroom van 1,755 miljard dollar en een vrije kasstroom van 852 miljoen dollar, 28 % lager dan een jaar eerder. Het keerde 478 miljoen dollar uit aan aandeelhouders, waarvan 250 miljoen in eigen-aandeleninkopen, en verwacht bij de huidige koersen meer dan de helft van de vrije kasstroom van 2026 terug te geven. Op 30 september bedroegen de liquide middelen 3,6 miljard dollar.
In de buik van de mijn
Een korte bedrijfs- of nieuwsfilm helpt de schaal van deze werken te meten: vrachtwagens van honderden tonnen, een groeve van honderden meters, een fabriek die nooit stopt.
En voor u?
Het is verleidelijk om te concluderen dat de productiekost een vloer onder de goudprijs vormt. De geschiedenis van de markten maant tot voorzichtigheid: de prijs van goud wordt gevormd door beslissingen van beleggers, centrale banken en huishoudens, niet door de dieselfactuur van een mijn in het noordpoolgebied. Op lange termijn tekenen de kosten een horizon, niets meer. Een prijs kan best onder de ontginningskost van sommige mijnen zakken, die dan moeten vertragen of sluiten.
De les ligt ergens anders. Eén incident op één wand, in één groeve, volstaat om de productie van een groep die er meer dan honderd per jaar delven met meerdere tonnen goud te verlagen. Wanneer diezelfde groep zijn uitbreidingsprojecten in Canadian Malartic, Detour Lake, Upper Beaver en Hope Bay toelicht, redeneert hij op de schaal van het decennium: deze projecten kunnen zijn productie 20 tot 30 % boven het huidige niveau tillen, met meer dan 4 miljoen ons in het vooruitzicht voor begin jaren 2030.
Goud is geen product dat je op bestelling maakt. Elke gram is het eindpunt van jaren van investeringen, boringen, vergunningen en machines, plus een deel toeval dat niemand beheerst, van instabiel gesteente tot brandstofprijzen.
Een nuance om niet te vergeten: goudproducenten blijven kwetsbaarder dan het metaal zelf. Wanneer de kosten stijgen en de koers omslaat, krimpen hun marges sneller dan de prijs van de baar. Fysiek goud bezitten en mijnaandelen aanhouden zijn twee verschillende logica’s.
Om u in fysiek goud uit te rusten, vindt u ons volledige gamma op onze site: beleggingsmunten et baren.